پرسش‌هایی که دست از سرم برنداشتند، پاسخ‌داده به شکلِ درس.

نه دقیقاً. غریبه هنوز دوستِ تو نیست، و وانمودکردن به خلافش گستاخی است. اما قاضیِ تو هم هرگز نبوده، و بیشترِ آنچه حرف‌زدن با او را سخت می‌کند، دادگاهی است که پیش از آنکه هیچ‌کدامتان لب باز کنید، ساخته‌ای.

رواندرمانی می‌پرسد چرا این‌گونه‌ای. فردیت‌یابی می‌پرسد داری چه می‌شوی. این دو یک پرسش نیستند، و هیچ اندازه‌ای از اسطوره‌خواندن، دومی را به‌جای تو پاسخ نمی‌دهد.

نادانی یعنی ندانستن. نابخردی یعنی دانستن و باز هم بد انتخاب کردن. اما حماقت به‌کلی چیز سومی است: دری که از درون بسته نگه داشته می‌شود، و ذهنِ درجه‌یک کوچک‌ترین محافظتی در برابرش نمی‌دهد.

دستگاهِ عصبی بیش از آنچه گمان می‌کنیم، فهمیدنی را به خوشایند ترجیح می‌دهد، و ترانه‌ی غمگین اندوهی است شکل‌دار، به صدای کسی که پیش از تو اینجا بوده است.

چیزی خراب نشده است. کهن‌ترین زنگِ خطری که داری در اتاقی بی‌شکارچی به صدا درآمده، و بیشترِ آنچه آن را روشن نگه می‌دارد، ترسِ خودت از همان زنگ است.

تو فقط یک کشور را ترک نکردی. قصه‌ای را ترک کردی که در آن نقشی برایت نوشته بودند، و این حسِ گناه صدایی است که همان قصه، وقتی هنوز گفته می‌شود و تو از آن بیرون می‌روی، درمی‌آورد.

دستگاهِ عصبی‌ات کلاه‌برداری کشف نکرده. بی‌قطعیتی کشف کرده، و آن حس را به بخشی از تو سپرده که کارش توضیح‌دادن است.

نه تخیل. نئاندرتال‌ها هم آن را داشتند. کاری که هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند بکند این است: میلیون‌ها بیگانه را به باورِ یک چیزِ ساختگیِ واحد برساند.

ترس خاصیتِ کار نیست. خاصیتِ پیش‌بینی است، و پیش‌بینی همان‌جا تمام می‌شود که شواهد آغاز می‌شوند.

او برای خوانندگانی نوشت که هنوز به دنیا نیامده بودند. این یا تسلی است یا نوعی مرگ، و همه‌چیز به آن بستگی دارد که با سوگش چه می‌کنی.

داستانی درباره‌ی خودت‌شدن، از زبان یک شیرِ کارتونی. آن را همچون نقشه بخوان، نه سرگرمی.